രാമൊഴി

പുറത്തേക്കിറങ്ങുമ്പോള്‍ പടിക്കലൊരു പട്ടി ഒരു പ്രാവിന്റെ ജഡം തട്ടിക്കളിക്കുന്നു കടിച്ചു വലിയ്ക്കുന്നു. മടങ്ങി വന്നപ്പോള്‍ പട്ടിയെ കണ്ടില്ല, ...

ഞാന്‍ വഴിയരികിലെ ഒരു മരം, സ്വയം  തണല്‍ കൊണ്ട് അടയാളപ്പെടുത്തിയില്ല; ഫലം കൊണ്ടും. ചുമലില്‍ കാലത്തിന്റെ മഴുവേറ്റി  കടന്ന്‍ പോകുന്നു നീ. ഒരു പ...

തെരുവിലെ സ്ഫോടനത്തില്‍ തെറിച്ചു പോയ കാലുകളുടെ എകാന്തതയോളം വരുമോ സമുദ്രങ്ങളാല്‍ വിഭജിക്കപ്പെട്ട എന്റെയും നിന്റെയും ഏകാന്തത? ഒരു നിമിഷ...

രാവിന്റെ ചില്ലുപാത്രങ്ങള്‍ ഉടഞ്ഞു തീരുന്നു, മധു തേടി വന്നവര്‍  പൂക്കളായ് മടങ്ങുന്നു. ഏകാകിയായ്‌  ഉന്മാദിയായ്, മധുശാല.  കണ്ണാടിച്ചുമരുകളില്‍...

കൊടുങ്കാട്ടിലകപ്പെട്ട്    ചിത്രകഥയിലെ കുട്ടി.  ഒരു വഴിയും  വാതില്‍ തുറന്നിറങ്ങുന്നില്ല. ഓരോ വഴിയും  വാല് വിഴുങ്ങിക്കിടക്കുന്ന  പാമ്പിന്‍ ക...

ഒറ്റയ്ക്കിരിക്കുന്നവരുടെ  മുറിയില്‍  എന്നോ ഇറങ്ങിപ്പോയവരുടെ ഗന്ധം.  ചുമരുകളില്‍  ഇര തേടുന്നവര്‍  വല നെയ്യുന്നവര്‍ വരി വരിയായി പോകുന്നവര്‍. ...

ചുരമെന്ന കവിത  തുടങ്ങുന്നതിവിടെ, ഒടുങ്ങുന്നതും. പച്ചയ്ക്കെന്തൊരു പച്ച! നോക്കി നോക്കിയിരുന്നാല്‍  ഞരമ്പിലോടുന്ന  ചോര പോലും  പച്ച ചൊരിയും. വ...