നിശബ്ദം

ഞാന്‍ വഴിയരികിലെ ഒരു മരം, സ്വയം 

തണല്‍ കൊണ്ട് അടയാളപ്പെടുത്തിയില്ല;

ഫലം കൊണ്ടും.

ചുമലില്‍ കാലത്തിന്റെ മഴുവേറ്റി 

കടന്ന്‍ പോകുന്നു നീ.

ഒരു പോറല്‍ പോലുമേല്ക്കാതെ

ഞാന്‍  വേരറ്റ്  കിടക്കുന്നു .

നിന്റെ തെരുവുകളില്‍ ഞാന്‍ 

കാറ്റത്ത് പാറുന്ന ഒരില. 

പച്ച, മഞ്ഞ, ചുവപ്പ്..

കൊടും ശൈത്യത്തിലുമെന്റെ  

ഋതുക്കള്‍ പൂര്‍ത്തിയാവുന്നു.

ഞാനെന്റെ മേല്‍ തന്നെ

തണുത്തുറഞ്ഞു കിടക്കുന്നു,

ഏത്  വസന്തത്തിലും.

പൂക്കള്‍

നിറങ്ങളുരിഞ്ഞെറിയുന്നു;

ചിരിക്കുന്നു.

കറുത്ത പരിഹാസം,

വെളുത്ത നിസ്സംഗത.

ഉള്ളില്‍, മരതകക്കണ്ണുകളുള്ള 

ഒരു മരംകൊത്തി

സ്വര്‍ഗ്ഗവും നരകവും

കൊത്തുന്നതിന്‍ ശബ്ദം.

പ്രിയമുള്ള ഒരു സ്വരം

പൊഴിഞ്ഞുള്ളിലേക്ക്

ആഴത്തിലാഴത്തില്‍

വീഴുന്നതിന്‍ ശബ്ദം.

ജീവിതം 

മരണത്തെക്കാള്‍

നിശബ്ദം.